Posts Tagged ‘Palliatieve zorgen’
Het recht om te sterven.
Je hebt je leven gehad. Je ligt in bed en bent volledig afhankelijk van verplegend personeel. Je moet je leven slijten met een pamper. Je hangt aan een machientje dat je leven nog wat rekt. Je bent weg van de wereld en speelt zoals een kleuter met blokjes. Je hebt hulp gezocht en verschillende therapieën gevolgd maar je blijft steken in een negatieve en uitzichtloze situatie. Je pasgeboren kindje heeft helse pijnen en kan niet meer genezen maar zal nog wel enkele maanden leven. Je bent minderjarig maar de artsen stellen een ongeneeslijke en pijnlijke ziekte vast.
Ik kan zo nog wel doorgaan met het aanhalen van situaties en voorbeelden van mensen die hoewel ze lijden soms fysiek maar ook wel psychisch niet uit het leven kunnen stappen op een waardige manier.
Elk mens moet het recht hebben om uit het leven te stappen als alle middelen uitgeput zijn. Niet door zich van een gebouw te gooien of voor een trein te springen. Ook niet door zich een kogel door het hoofd te jagen. Weinig waardig aan en zelfs haast onmenselijk. Waarom huist er zo’n groot taboe op sterven en willen sterven? Voor sommige situaties en mensen is de dood niet iets om verschrikt of angstig voor te zijn maar brengt het eerder rust, sereniteit en misschien wel blijdschap.
Het lijden voorbij, de pijn voorbij. Een uitzichtloos en nog wat gerekt leven als een plant die misschien wel nodeloos veel pijn moet lijden.
Palliatieve verzorging is iets prachtig en mooi. Zeker nodig en noodzakelijk bij mensen die geen uitzicht meer hebben op genezing maar nog vrij helder bij geest zijn en (met de nodige middelen) pijnloos hun laatste dagen kunnen vullen. Hun laatste dagen worden mooi ingevuld en de verzorging is van een dergelijk hoog niveau dat je met haast een glimlach je laatste reis kan inzetten.
Ik trek dus volop de kaart van de palliatieve verzorging want het mag geen en/of verhaal zijn zoals nu een beetje het geval is. Het moet een en/en verhaal zijn.
Afstappen dus van de dogma’s van de Katholieke kerk én van de scherpe standpunten die de vrijzinnigen naar voor brengen. Iedereen een waardig en moedig einde zonder oordeel of veroordeling het zijn zo al triestige momenten.
